DOBITNICI NAGRADE ZA ŽIVOTNO DELO «ALEKSANDAR LIFKA»
ANDŽEJ VAJDA

Jedan od najvažnijih istočnoevropskih i svetskih režisera, Vajda je prikazivao političke i društvene promene u svojoj rodnoj Poljskoj sa strašću, osetljivošću i odbijanjem da prima udarce. Filmovi Generacija (1954), Kanal (1956) i Pepeo i dijamanti (1958) (trilogija filmova o posledicama rata na Poljsku) Vajdi donose međunarodnu slavu.

Posle snimanja filma Sibirska Lejdi Makbet u jugoslovensko-poljskoj koprodukciji, snima istorijske spektakle Pepeo (1965), Kapije raja (1967) i Pejzaž posle bitke (1970). Godine 1980. godine režira film Dirigent orkestra u kom glavnu ulogu tumači čuveni engleski glumac ser Džon Gilgud.

Najveću svetsku slavu doživljava 1976. godine filmom Čovek od mramora i pet godina kasnije filmom Čovek od čelika. Čovek od čelika je osvojio Zlatnu Palmu i Nagradu ekumenskog žirija u Kanu, a film biva nominovan za Oskara za najbolji strani film.

Tokom narednih godina Vajda se borio sa restriktivnim merama poljske vlade koja zatvara njegovu producentsku kuću Studio X. Nastavlja da snima filmove u Francuskoj i Nemačkoj, a u Poljsku se vraća tek posle političkih promena. Godine 1989. godine biva izabran za tribuna u poljskom Parlamentu.

Oskar za životno delo osvojio je 2000. godine i poklanja ga kao ličnu donaciju Muzeju Jagelionijan Univerziteta u Krakovu.

EVA RAS (Marija EVA BALAŠ-STEVIĆ)

Rođena je u Subotici 1. januara 1941. godine. U Beograd dolazi sa napunjenih osamnaest godina i iz prve biva primljena na Fakultet dramskih umetnosti.

Više godina bila je angažovana u Letnjem teatru nacionalne drame Kapetan Mišino zdanje koji je vodio njen suprug Radomir Stević-Ras. Uloga u filmu Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT (1967) režisera Dušana Makavejeva joj donosi popularnost i epitet “prva dama crnog talasa”. Antologijska scena nage Eve Ras na čijem telu leži crna mačka već preko trideset godina nalazi se u svim relevantnim stranim i domaćim knjigama o filmu.

Uloge je ostvarila u filmovima naših najistaknutijih autora, kod M. Đukanovića u filmu Ne diraj sreću (1963) i Čovek nije tica (1965) Dušana Makavejeva.

Ulogu gluvoneme žene u filmu Biće skoro propast sveta nek propadne nije šteta (1965) i sama smatra svojim najboljim ostvarenjem, Majstor i Margarita (1972), Grupni portret s damom (1977) Aleksandra Saše Petrovića, te Žarki (1970) Đ. Kadijevića.

Izuzetno je uspešno sarađivala sa Živkom Nikolićem u filmu Beštije (1977), Lepota poroka (1986), Iskušenje đavola (1989). Sa Karoljem Vičekom se pojavljuje i kao koscenarista u filmu Zalazak sunca (1982) i igra u Trofeju (1979) istog autora, a saradnja sa Emirom Kusturicom ostvarena je u filmu Otac na službenom putu (1985).

Jedan broj filmova snimala je u Mađarskoj i u Evropi. Glumila je i u mnogobrojnim popularnim TV serijama.

Izuzev rada na filmu, ogledala se u drugim oblastima umetnosti, najpre kao slikar, potom kao pisac.

 Nazad