LIFKA ME PRATI KROZ ČITAV ŽIVOTLIFKA ME PRATI KROZ ČITAV ŽIVOT
** Ovde, je, opet, sve bilo i ostalo ideološki obojeno, i zbog toga sam ja uvek sedela na klupi za rezervne igrače. Evo, nakon premijere Ljubavnog slučaja službenice PTT nisam otišla na večeru koju je priredio drug Tito. Time se ponosim, a zbog toga nisam mogla dve godine da snimim film. No, Titovo carstvo traje i dalje
Kako doživljavate nagradu Aleksandar Lifka, prvo kao priznanje za vaš nezanemarljiv filmski minuli rad, a potom u kontekstu činjenice da ste rođena Subotičanka?
-- Upravo zato što sam rođena Subotičanka, Lifka me prati kroz čitav život. Nagradom sam počastvovana, ali i iznenađena, pošto nagrade dobijaju neki drugi, a ne ja. I lepo je to što se ta nagrada zove po čoveku koji je doveo kinematografiju u ove krajeve. Inače, nekadašnji bioskop Lifka i ranije se tako zvao, pa su ga komunisti prekrstili u Avalu, a mi smo ga i dalje zvali Lifka. Što se tiče činjenice da sam ovde rođena, reći ću tek to da se čovek mora negde roditi. A pošto je Palić blizu Subotice, normalno je da sam ovde često dolazila.
Vi ste, u jednom vremenskom periodu, oko sedamdesetih, dosta radili u Mađarskoj. Možete li to uporediti ta dva modela – s jedne strane Makavejev, Petrović, a tamo Livija Đarmati, Geza Besermenji i drugi?
-- Prvo, ni slučajno ne bih izostavila Živka Nikolića. Sa njim sam sarađivala u isto vreme kada i u Mađaraskj, sa pomenutim rediteljima, kao i sa Janošom Rožom, Ferencom Kardošem i ostalima. Drugo, to se ni ne može porediti, obzirom da je mađarska kinematografija između dva rata bila jača od Holivuda. Kada sam prvi put tamo radila, sve je za mene bilo novo – kao da nisam imala nikakvo iskustvo. Tamo su reditelji bili nezavisni od ideologije, i u tom smislu sovjetska okupacija nije ništa značila. Ovde, je, opet, sve bilo i ostalo ideološki obojeno, i zbog toga sam ja uvek sedela na klupi za rezervne igrače. Evo, nakon premijere Ljubavnog slučaja službenice PTT nisam otišla na večeru koju je priredio drug Tito. Time se ponosim, a zbog toga nisam mogla dve godine da snimim film. No, Titovo carstvo traje i dalje.
Budući da se ogledate i u drugim umetnostima (slikarstvo, književnost), šta biste mogli reći o toj vrsti sinkretizma?
-- Tu nema tajne. Poznata je Geteova maksima – ako si pročitao dve knjige, ti napiši treću. Čudi me da nema više glumaca koji pišu. Uostalom, mene su učili vrsni profesori – Miloš Đurić, Jozo Laurenčić, i drugi. Ja pišem kontinuirano, ne treba mi inspiracija. Eto, moja poslednja knjiga, Sa Evom u raj, na neki način nadovezuje se na Ivu Andrića i njegov roman Na Drini ćuprija. Mi sada gradimo monumentalan Svetosavski hram, a civilizovani svet je takve svoje građevine stvarao pre hiljadu godina. Moje poslednje dve knjige, Rođeni mrtvi i Petao na panju, prevedene su na engleski, i to od strane Timotija – Džona Bajforda. Na internetu postoji sajt posvećen Internacionalnoj Bukerovoj nagradi, koja se ove godine dodeljuje prvi put. Nagrada je, od strane žirija, dodeljena Ismailu Kadareu, a publika je glasala za moj roman Born Dead.
-- As I was born in Subotica, Lifka has always been present in my life. I am both honoured and surprised by the award, because the awards were always won by some other people and not me. And it is nice that the award was named after the man who brought cinematography into this region. The communists changed the name of the former Lifka Cinema into Avala, but we continued to call it Lifka. As for the fact that I was born here, I will only say that one has to be born somewhere. And since Palic is near Subotica, I used to come here very often – said Eva Ras, this year’s winner of the Aleksandar Lifka Award.
Nazad