NEŠTO JE TRULO U DRŽAVI NORVEŠKOJ

** GLEDALI SMO: Uno – scenario i režija: Aksel Heni, igraju: Aksel Heni, Nikolaj Kleve Broh, Bjorn Flomberg

Skandinavski filmovi uvek nose hiperborejsku egzotičnost, izazivaju i intrigiraju, pa tako i norveški film Uno, u režiji Aksela Henija, koji se drugog dana Festivala prikazao u takmičarskom programu. Mladi David, radnik u teretani, pod velikim pritiskom zbog pogoršanja stanja svog bolesnog oca, odaje policiji ime svog druga koji distribuira ilegalne steroide. Time biva izgnan iz svog društva u teretani i sukobljen sa pakistanskim kriminalcima u Oslu. Pod teškim udarcima, bori se da sačuva glavu ali i da prema svima postupi korektno.

Iako se čini da je reditelj imao poteškoća da odredi ritam nasiljem opterećenog filma, što se posebno opazilo kod nepravovremene upotrebe muzičkih numera, ostalo je očigledno da iza ovog ostvarenja stoji aktuelno a opet univerzalno pitanje – može li pojedinac priuštiti sebi da, iz ma koliko ljudskih i plemenitih motiva, izneveri ma koliko štetan i rigidan kôd uske zajednice kojoj pripada? “Kritiku praktičkog uma” mladog Norvežanina, pripadnika srednje građanske klase, Aksel Heni odlično oslikava alegorijom jednostavne igre kartama, koju David igra sa svojim bratom: plava boja na plavu, zelena na zelenu, ali kao što Kjetil, pateći od Daunovog sindroma, nije u stanju da se snađe, tako se ni David ne snalazi u etičkom pokušaju da bude i dobar sin i brat, i odan drug.

U Henijevom filmu stradaju najbolji, oni čije se vrline pokazuju kao slabosti. Sankciošu ih nepisani zakoni, dok oni pisani ne stižu da intervenišu nad nasilnim zločincima. Nema srećnog kraja ni moralne satisfakcije, samo jasna opomena da je nešto trulo u državi Norveškoj. A valjda i šire.

 Nazad