Nagrada publike
Danijel Moravic
Kinesko more, scenariste i reditelja Jurgisa Matulevičiusa, litvanska je kriminalistička drama koja se najbolje može opisati kao spoj Rokija i Refnovog Pušera. Priča prati Osvalda (sjajni Marijus Repšis), MMA borca kojem je zabranjeno dalje takmičenje nakon tuče u baru tokom koje slučajno udari ženu. Utočište pronalazi kod svog dobrog prijatelja Džu-Longa (Džag Huang), vlasnika tajvanskog restorana „Kinesko more“. Nakon grupne terapije upoznaje Skajste (Severija Janušauskajte), koja je i sama povezana sa sumnjivim kriminalnim krugovima. U međuvremenu, i podzemlje pokušava da ga ponovo uvuče u igru, primoravajući ga da bira između mogućnosti novog početka i povratka slomljenoj prošlosti.
Kinesko more voje najveće vrednosti duguje nekolicini izuzetnih elemenata koji nadoknađuju nedostatke inače pomalo neujednačenog scenarija, koji nikada ne uspeva u potpunosti da razvije svoje žanrovski nekonvencionalne aspekte. Pre svega, film izgleda izvanredno. Zahvaljujući radu poljskog direktora fotografije Bartoša Švinjarskog, njegov vizuelni identitet počiva na naglašenom filmskom zrnu, teksturama mokrih ulica, snežnih pejzaža i neonskih natpisa, kao i na bogatim kontrastima u koloritu. Iako nisu dostupni precizni tehnički podaci o tome da li je film snimljen na filmskoj traci ili je digitalno obrađen tako da podseća na analognu projekciju (kao u slučaju Pejnovog filma Bartonova akademija), taj postupak daje odlične rezultate. Estetika filma uvlači gledaoca pravo u srce litvanskog kriminalnog podzemlja.
Matulevičiusova režija je sigurna i odmerena, stvarajući niz scena koje glumcima ostavljaju dovoljno prostora da razviju svoje likove i međuljudske odnose. Kao što je već rečeno, Repšis pruža najupečatljiviju glumačku interpretaciju, a njegov lik deluje najzaokruženije i najslojevitije. Ostali glumci jednostavno ne mogu da pariraju intenzitetu koji Osvald unosi u film.
Ono što sprečava Kinesko more da pruži u potpunosti zadovoljavajuće filmsko iskustvo jeste činjenica da nikada ne odlazi do krajnjih granica sopstvenih potencijala. Svi potrebni sastojci su tu – pulp estetike naglašenog zrna i teksture do likova sa moralno nejasnim pozicijama – ali završnica sugeriše da se Matulevičius ustručavao da se konačno opredeli: da li snimiti beskompromisan žanrovski film ili prestižno art-haus ostvarenje? Ostajući zaglavljen između ta dva pristupa, film na kraju ne uspeva da se u potpunosti ostvari ni kao jedno ni kao drugo.
Nazad...
